Jak zaśpiewam "finally twenty-nine, funny just like you were at the time", to będę sobie płynąć przez morze Adamańskie i zbliżać się w końcu do domu, i mam nadzieję, że zapomnę o tej piosence i o "at the time". 

Wszystkim mówię, że się nie boję, a prawda jest taka, że jestem przerażona.